---

CHitajte prezhde vsego luchshie knigi, a to vy i sovsem ne uspeete ih prochest'. - G. Toro

---

                    Lui Ratisbonn

         TSVETOK

Veselo tsvetiki v pole pestreyut;
Ih po nocham osvezhaet rosa;
Dnem ih luchi blagodatnye greyut,
Laskovo smotryat na nih nebesa.

S babochkoj pestroj, s gudyaschej pcheloyu,
S vetrom im lyubo vesti razgovor;
Veselo tsvetikam v pole vesnoyu,
Mil im rodimogo polya prostor!

Vot oni vidyat: v okne, za reshetkoj,
Tiho kachaetsya blednyj tsvetok...
Solntsa ne znaya, pechal'nyj i krotkij,
Vyros on v mrachnyh stenah - odinok.

TSvetikam zhal' ego bednogo stalo,
Horom oni k sebe brata zovut:
- Solntse tebya nikogda ne laskalo,
Bros' eti steny, zachahnesh' ty tut.

-  Net!- otvechal on,- hot' veselo v pole
I naryazhaet vas yarko vesna;
No ne zaviduyu vashej ya dole
I ne pokinu syrogo okna.

Pyshno tsvetite! Svoej krasotoyu
Radujte, brat'ya, schastlivyh lyudej;
YA budu tsvest' dlya togo, kto sud'boyu
Solntsa lishen i polej.

YA budu tsvest' dlya togo, kto stradaet.
Uznika ya uteshayu odin.
Pust' on, vzglyanuv na menya, vspominaet
Zelen' rodimyh dolin!

       * * *