---

Smutno pishut o tom, chto smutno sebe predstavlyayut. - M. V. Lomonosov

---

    BAYUSHKI-BAYU 

Nepobedimoe stradan'e,
Neumolimaya toska...
Vlechet, kak zhertvu na zaklan'e,
Neduga chernaya ruka.
Gde ty, o muza! Poj, kak prezhde!
"Net bol'she pesen, mrak v ochah;
Skazat': umrem! konets nadezhde!
YA pribrela na kostylyah!"

Kostyl' li, zastup li mogil'nyj
Stuchit... smolkaet... i zatih...
I net ee, moej vsesil'noj,
I izmenil poetu stih.
No pered noch'yu neprobudnoj
YA ne odin... CHu! golos chudnyj!
To golos materi rodnoj:

"Pora s poludennogo znoya!
Pora, pora pod sen' pokoya;
Usni. usni, kasatik moj!
Prijmi trudov venets zhelannyj.
Uzh ty ne rab - ty tsar' venchannyj;
Nichto ne vlastno nad toboj!

Ne strashen grob, ya s nim znakoma;
Ne bojsya molnii i groma,
Ne bojsya tsepi i bicha,
Ne bojsya yada i mecha,
Ni bezzakon'ya, ni zakona,
Ni uragana, ni grozy,
Ni chelovecheskogo stona,
Ni chelovecheskoj slezy.

Usni, stradalets terpelivyj!
Svobodnoj, gordoj i schastlivoj
Uvidish' rodinu svoyu,
Bayu-bayu-bayu-bayu!

Esche vchera lyudskaya zloba
Tebe obidu nanesla;
Vsemu konets, ne bojsya groba!
Ne budesh' znat' ty bol'she zla!
Ne bojsya klevety, rodimyj,
Ty zaplatil ej dan' zhivoj,
Ne bojsya stuzhi nesterpimoj:
YA shoronyu tebya vesnoj.

Ne bojsya gor'kogo zabven'ya:
Uzh ya derzhu v ruke moej
Venets lyubvi, venets proschen'ya,
Dar krotkoj rodiny tvoej...
Ustupit svetu mrak upryamyj,
Uslyshish' pesenku svoyu
Nad Volgoj, nad Okoj, nad Kamoj,
Bayu-bayu-bayu-bayu!.."

3 marta 1877