---

Esli poeziya ne rozhdaetsya takzhe estestvenno, kak list'ya na derev'yah, pust' ona luchshe sovsem ne rozhdaetsya. - Keats

---

           
             * * *
   
Teper' nam pora vozvratit'sya k nachalu.
Zametiv, chto stali rebyata smelej,
"Ej, vory idut! - zakrichal ya Fingalu. -
Ukradut, ukradut! Nu, pryach' poskorej!"
Fingalushka skorchil ser'eznuyu minu.
Pod seno pozhitki moi zakopal,
S osobym staran'em pripryatal dichinu,
U nog moih leg - i serdito rychal.
Obshirnaya oblast' sobach'ej nauki
Emu v sovershenstve znakoma byla;
On nachal takie vykidyvat' shtuki.
CHto publika s mesta sojti ne mogla,
Divyatsya, hohochut! Uzh tut ne do straha!
Komanduyut sami! "Fingalka, umri!"
 - "Ne zasti, Sergej! Ne tolkajsya, Kuzyaha!"
 - "Smotri - umiraet - smotri!"
YA sam naslazhdalsya, valyayas' na sene,
Ih shumnym vesel'em. Vdrug stalo temno
V sarae: tak bystro temneet na stsene,
Kogda razrazit'sya groze suzhdeno.

I tochno: udar progremel nad saraem.
V saraj polilas' dozhdevaya reka.
Akter zalilsya oglushitel'nym laem,
    A zriteli dali strechka!
SHirokaya dver' otperlas', zaskripela.
Udarilas' v stenu, opyat' zaperlas'.
YA vyglyanul: temnaya tucha visela
    Nad nashim teatrom kak raz.
Pod krupnym dozhdem rebyatishki bezhali
    Bosye k derevne svoej...
My s vernym Fingalom grozu perezhdali
    I vyshli iskat' dupelej.

1861